| رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد | |
| وظيفه گر برسد مصرفش گل است و نبيد | |
| |
| صفير مرغ برآمد بط شراب كجاست | |
| فغان فتاد به بلبل نقاب گل كه كشيد | |
| |
| ز ميوههاي بهشتي چه ذوق دريابد | |
| هر آن كه سيب زنخدان شاهدي نگزيد | |
| |
| مكن ز غصه شكايت كه در طريق طلب | |
| به راحتي نرسيد آن كه زحمتي نكشيد | |
| |
| ز روي ساقي مه وش گلي بچين امروز | |
| كه گرد عارض بستان خط بنفشه دميد | |
| |
| چنان كرشمه ساقي دلم ز دست ببرد | |
| كه با كسي دگرم نيست برگ گفت و شنيد | |
| |
| من اين مرقع رنگين چو گل بخواهم سوخت | |
| كه پير باده فروشش به جرعهاي نخريد | |
| |
| بهار ميگررد دادگسترا درياب | |
| كه رفت موسم و حافظ هنوز مينچشيد | |
| |
+ نوشته شده در بیست و هشتم اسفند 1386ساعت توسط شریف
|
