کل عالم را سبــــــــــو دان ای پسر     کو بود از علــــــــم و خوبی تا بسر
قطــــره‌ای از دجله‌ی خوبی اوست کان نمی‌گنـــــجد ز پری زیر پـوست
گنــج مخـــــــفی بد ز پری چاک کرد خـــاک را تابان‌تر از افـــــــــلاک کرد
گنــج مخـــــفی بد ز پری جوش کرد خـــــاک را سلطان اطلس‌پوش کرد
ور بدیدی شــــــاخی از دجله‌ی خدا آن ســــــبو را او فنا کردی فــــــــنا
آنک دیدندش همیــــــشه بی خودند بی‌خــــــــودانه بر سبو سنگی زدند
ای ز غیــــــــرت بر سبو سنگی زده وان شکستت خـــــود درستی آمده
خـــــم شکسته آب ازو نـــــــاریخته صد درستی زین شکـــست انگیخته
جزو جزو خـــــــم برقصست و بحال عقــــل جـــزوی را نموده این محال
نه ســــــــــبو پیدا درین حالت نه آب خوش ببیــــــــن والله اعلم بالصواب
چون در معــــــــــنی زنی بازت کنند پر فکـــــرت زن که شـــــهبازت کنند
پر فکــــــــــــرت شد گل‌آلود و گران زانک گل‌خواری ترا گـــل شد چو نان
نان گلـست و گوشت کمتر خور ازین تا نمانی هـــــــــــمچو گل اندر زمین