مشورت ادراک و هشیاری دهد      عقلها مر عقل را یاری دهد
گفت پیـــــغامبر بکن ای رای‌زن مشورت کالمستشار متمن

 

قصه‌ی آن آبگیرست ای عــــنود که درو ســـه ماهی اشگرف بود
در کلـیله خوانده باشی لیک آن قشـر قصه باشد و این مغـز جان
چند صیـــــــادی سوی آن آبگیر برگذشتنــــــد و بدیدند آن ضمیر
پس شـــــــــتابیدند تا دام آورند ماهیان واقف شدند و هوشـمند
آنک عاقـــــــــل بود عزم راه کرد عـــــــــزم راه مشکل ناخواه کرد
گفت با اینهـــــــا ندارم مشورت که یقین سستم کنند از مقـدرت
مهـــــر زاد و بوم بر جانشان تند کاهـــــلی و جهلشان بر من زند
مشــــــــورت را زنده‌ای باید نکو که ترا زنـــــــده کند وان زنده کو
ای مســـــافر با مسافر رای زن       زانک پایـــــــــت لنگ دارد رای زن

گفت آن ماهی زیــــــــــــــرک ره کنم      دل ز رای و مشــــــــــــورتشان بر کنم
نیست وقت مشــــــورت هین راه کن چون عــــــــــــــــلی تو آه اندر چاه کن
محـــــــــــــــــرم آن آه کم‌یابست بس شب رو و پنـهان‌روی کن چون عسس
سوی دریا عـــــــــــــزم کن زین آب‌گیر بـــــــــــــــحر جو و ترک این گرداب گیر
سینه را پا ســاخت می‌رفت آن حذور از مقـــــــــــــــــــــام با خطر تا بحر نور

پس چــــــــــو صیادان بیاوردند دام             نیم‌عاقل را از آن شـــد تلخ کام
گفت اه من فـــــوت کردم فرصه را چون نگـــشتم همره آن رهنما
ناگهان رفت او ولیـکن چونک رفت می‌ببایستم شدن در پی بتفت
بر گذشته حسرت آوردن خطاست باز ناید رفتـــــــه یاد آن هباست

 

مشــــــورت در کارها واجب شود تا پشـــــــــــیمانی در آخر کم بود
حیلــــــــــــه‌ها کردند بسیار انبیا تا که گردان شد برین سنگ آسیا
نفس می‌خواهد که تا ویـران کند خلق را گــــــمراه و سرگردان کند
گفــــت امت مشورت با کی کنیم انبــــــــــــــــــیا گفتند با عقل امام