بـــوي كـــبر و بوي حـــرص و بوي آز
در ســــــــــخن گفتن بيايد چون پياز
 
گر خوري سوگنــد من كي خورده‌ام
از پيـــــاز و سيــــــــــر تقوي كرده‌ام
 
آن دم ســــــــــوگند غمــــــازي كند
بر دمـــــــــاغ همنـــــــشينان بر زند
 
پس دعاهـــــــــــا رد شود از بوي آن
آن دل كـــــــــــــــژ مي‌نمايد در زبان
 
اخــــــــــــــــــــسؤا آيد جواب آن دعا
چوب رد باشد جـــــــــــــزاي هر دغا
 
گر حديثـــــــت كژ بود معنيـت راست
آن كـــــــــــــژي لفظ مقبول خداست

دفتر سوم از كتاب مثنوي - بازگشتن به حكايت پيل