ناله‌ی ســــــــــــــــــــــرنا و تهدید دهل         چیـــــــــــــــزکی ماند بدان ناقور کل
پس حکـــــــــــیمان گفته‌اند این لحنها از دوار چــــــــــــــــــــــرخ بگرفتیم ما
بانگ گردشهای چرخست این که خلق می‌سرایندش به طنبور و به حــلق
ممنان گویند که آثار بهـــــــــــــــــــشت نغــــــــــــــــــز گردانید هر آواز زشت
ما هـــــــــــــــــــــمه اجزای آدم بوده‌ایم در بهشـــــــت آن لحنها بشنوده‌ایم
گرچه بر ما ریخــــــــــت آب و گل شکی یادمــــــــــــــــــان آمد از آنها چیزکی
لیک چون آمیـــــــــــــــخت با خاک کرب کی دهند این زیر و آن بم آن طـــرب
 
پس غــــــــــــــدای عاشقان آمد سماع که درو باشد خیال اجـــــــــــــــــتماع
قوتی گــــــــــــــــــــــــــیرد خیالات ضمیر بلک صـــــــورت گردد از بانگ و صفیر
آتش عــــــــــــــــشق از نواها گشت تیز آن چــــــــــــــــنان که آتش آن جوزریز

از دفتر چهارم مثنوی