چون بسي ابليس آدم‌روي هست
پس بهر دســتي نشايد داد دست
 
زانك صــــــــــــــياد آورد بانگ صفير
تا فريــــــــــــــبد مرغ را آن مرغ‌گير
 
بشنود آن مرغ بانگ جنـس خويش
از هوا آيد بــــــــــــــيايد دام و نيش
 
حرف درويشــــــــان بدزدد مرد دون
تا بخواند بر سليـــــمي زان فسون
 
كار مردان روشــــــني و گرميست
كار دونان حيــــله و بي‌شرميست
 
شير پشـــــــمين از براي كد كنند
بومســـــــــيلم را لقب احمد كنند
 
بومـــــــــــسيلم را لقب كراب ماند
مر محـــــــــمد را اولوا الالباب ماند
 
آن شراب حق خـتامش مشك ناب
باده را ختــــــمش بود گند و عراب

---------------------------------------------

پير تابستــــــــــان و خلقان تير ماه

خـــــــــــــلق مانند شبند و پير ماه
 
كرده‌ام بخـــــــــــت جوان را نام پير
كو ز حـــــــق پيرست نه از ايام پير
 
او چنان پيرســت كش آغاز نيست
با چنان در يتــــــــــــيم انباز نيست
 
خود قـــــــوي‌تر مي‌شود خمر كهن
خاصه آن خمري كه باشد من لدن
 
پير را بگزين كه بي پيـــــر اين سفر
هست بس پر آفت و خــوف و خطر
 
آن رهــــــــــــي كه بارها تو رفته‌اي
بي قــــــــــــــلاوز اندر آن آشفته‌اي
 
پس رهـي را كه نديدستي تو هيچ
هين مرو تنـــــــها ز رهبر سر مپيچ

  از  دفتر اول مثنوي