آنچ منـــــــــــصب مي‌كند با جاهلان
از فضيـــــــحت كي كند صد ارسلان
 
عيب او مخــفيست چون آلت بيافت
مارش از ســـــوراخ بر صحرا شتافت
 
جمله صـحرا مـــــــار و كزدم پر شود
چونـــــــك جاهل شاه حكم مر شود
 
مال و منصب ناكسي كه آرد به دست
طالب رســـــوايي خويش او شدست
 
يا كند بخــــــــــــــل و عطاها كم دهد
يا ســــــــخا آرد بنـــا موضـــــــــــع نهد
 
شاه را در خانهء بيــــــــــــــــــــرق نهد
اين چنين باشد عطـــــا كه احمق دهد
 
حكم چـــــــون در دست گمراهي فتاد
جاه پنــــــــــــــــــــداريد در چاهي فتاد
 
راه نمــــــــــــــــــــــي‌داند قلاووزي كند
جان زشت او جهان‌ســـــــــــــوزي كند

   از دفتر چهارم مثنوي