توفيق ميان اين دو حديث كي الرضا بالكفر كفر و حديث ديگر من لم يرض بقضايي فليطلب ربا سواي

دي ســــــــــؤالي كرد سايل مر مـرا

زانك عاشــــــــــــــق بود او بر ماجرا
 
گفت نكتـــــــــــــهء الرضا بالكفر كفر
اين پيمـــبر گفت و گفت اوست مهر
 
باز فرمـــــــــــــــود او كه اندر هر قضا
مر مســـــــــــــلمان را رضا بايد رضا
 
نه قضـــــــــــاي حق بود كفر و نفاق
گر بدين راضـــي شوم باشد شقاق
 
ور نيـــــــــــــم راضي بود آن هم زيان
پس چه چـــــــــاره باشدم اندر ميان
 
گفتمش اين كفر مقضي نه قضاست
هست آثار قــــــــــضا اين كفر راست
 
پس قضا را خواجه از مقضـــــي بدان
تا شــــــــــــــكالت دفع گردد در زمان
 
راضـــــــيم در كفر زان رو كه قضاست
نه ازيـــــــن رو كه نزاع و خبث ماست
 
كفر از روي قـــــــــضا خود كفر نيست
حق را كافر مخـــــوان اينجا مه‌ايست
 
كفر جهــــــــــلست و قضاي كفر علم
هر دو كــي يك باشد آخر حلم و خلم
 
زشتي خط زشتـــــــي نقاش نيست
بلك از وي زشــــــــــت را بنمودنيست
 
قوت نقـــــــــــــــــــــــاش باشد آنك او
هم تـــــــــــــواند زشت كردن هم نكو
 
گر كشــــــــــانم بحث اين را من بساز
تا ســــــــــــــــــــؤال و تا جواب آيد دراز
 
ذوق نكــــــــــتهء عشق از من مي‌رود
نقش خـــــــدمت نقش ديگر مي‌شود
 

از دفتر سوم كتاب مثنوي

پير ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت
آفرين بر نظر پاك خطاپوشش باد