در نغــــــــــــولی بود آب آن تشنه راند            بر درخت جــــــــوز جوزی می‌فشاند
می‌فتاد از جـــــــــــــوزبن جوز اندر آب بانگ می‌آمد هـــــــمی دید او حباب
عاقلــــــــــی گفتش که بگذار ای فتی جـــــــــــــــوزها خود تشنگی آرد ترا
بیشـــــــــــــــــــــتر در آب می‌افتد ثمر آب در پســــــــــــتیست از تو دور در
تا تـــــــــــــــــــــو از بالا فرو آیی به زور آب جـــــــــویش برده باشد تا به دور
گفت قصدم زین فشاندن جـوز نیست تیـــــــــزتر بنگر برین ظاهر مه‌ایست
قصـــــــــــد من آنست که آید بانگ آب هم ببیــــــــــنم بر سر آب این حباب
تشــنه را خود شغل چه بود در جهان گـــــــــــرد پای حوض گشتن جاودان
گرد جــــــــــــــــــو و گرد آب و بانگ آب هم‌چو حاجی طـــایف کعبه‌ی صواب

از چهارم  مثنوی