آهوی را کرد صـــــــــــــــیادی شــــــــــــــــکار انـــــــــــــدر آخر کردش آن بی‌زینهار
آخـــــــــــری را پر ز گــــــــــاوان و خـــــــــــران حبــــــــس آهو کرد چون استمگران
آهو از وحـــــــــــــشت به هر سو می‌گریخت او به پیـش آن خران شب کاه ریخت
از مجاعــــــــــت و اشتها هر گـــــــــاو و خـــر کــــــــاه را می‌خورد خوشتر از شکر
گاه آهـــــــــــــو می‌رمید از ســــو به ســـــو گــــــــه ز دود و گــرد که می‌تافت رو
هرکرا با ضـــــــــــــــد خــــــود بگــــــــذاشتند آن عقوبت را چـــــــو مرگ انگاشتند
تا سلـــــــــــــــــــیمان گفت که آن هدهد اگر هجــــــــــــــــر را عـذری نگوید معتبر
بکشـــــــــــــــــــمش یا خود دهم او را عذاب یک عــــذاب سخت بیرون از حساب
هان کـــــــــــــــدامست آن عذاب این معتمد در قفــــــص بودن به غیر جنس خود
زین بــــــــــــــ-دن اندر عذابی ای بـــــــــــشر مرغ روحت بســـــــته با جنسی دگر
روح بازســـــــــــــــــت و طبایع زاغـــــــــــــــها دارد از زاغــــــــــــــان و چغدان داغها
او بمــــــــــــــــــــــــــــــانده در میانشان زارزار هم‌چو بوبکری به شــــــــــهر سبزوار

روزهـــــــــــــــــــــــــــــا آن آهوی خوش‌ناف نر  در شکــــــــــــــــنجه بود در اصطبل خر
مضـــــــــــــطرب در نزع چون ماهی ز خشک در یکی حـــــقه معذب پشک و مشک
یک خــــــــــرش گفتی که ها این بوالوحوش طبع شاهـــــــــان دارد و میران خموش
وآن دگر تســـــــــــــــــــــــخر زدی کز جر و مد گــــــــــــــــوهر آوردست کی ارزان دهد
وآن خـــــــــــــــــــــری گفتی که با این نازکی بر ســــــــــــــــــــریر شاه شو گو متکی
آن خـــــــــــــــری شد تخمه وز خوردن بماند پس برســـــــــــــم دعوت آهو را بخواند
سر چنیــــــــــــــــــن کرد او که نه رو ای فلان اشتــــــــــــــهاام نیست هستم ناتوان
گفــــــــــــــــــــــت می‌دانم که نازی می‌کنی یا ز نامــــــــــــــــوس احترازی می‌کنی
گفـــــــــــــت او با خود که آن طعمه‌ی توست که از آن اجــــــــــــزای تو زنده و نوست
من الیــــــــــــــف مرغـــــــــــــــــــزاری بوده‌ام در زلال و روضــــــــــــــــــــه‌ها آسوده‌ام
گر قضـــــــــــــــــــــــــــا انداخت ما را در عذاب کی رود آن خــــــــــــو و طبع مستطاب
گر گـــــــــــــــــــــــــدا گشتم گدارو کی شوم ور لباسم کهــــــــــــــــــنه گردد من نوم
سنــــــــــــــــــــــــبل و لاله و سپرغم نیز هم با هـــــــــــــــــزاران ناز و نفرت خورده‌ام
گفـــــــــــــــــــــــــــت آری لاف می‌زن لاف‌لاف در غریبــــــــــــــی بس توان گفتن گزاف
گفت نافــــــــــــــــــــــم خود گواهی می‌دهد منـــــــــــــــــــتی بر عود و عنبر می‌نهد
لیــــــــــــــــــک آن را کی شنود صاحب‌مشام بر خر ســـــــــرگین‌پرست آن شد حرام
خر کــــــــــــــــــــــــــــــــمیز خر ببوید بر طریق مشــــــــک چون عرضه کنم با این فریق
بهر این گفت آن نبی مستـــــــــــــــــــــــجیب رمز الاســــــــــــــلام فی‌الدنــــــیا غریب
زانک خویـــــــــــــــشانش هم از وی می‌رمند گرچه با ذاتش ملایک هـــــــــــــــم‌دمند
صورتش را جنــــــــــــــــــــــــس می‌بینند انام لیک از وی می‌نــــــــــــــیابند آن مشام

 از  دفتر پنجم