عــــــــــــــقل راه نااميدي كي رود
عشق باشد كان طرف بر سر دود
 
لاابالي عــــشق باشد نـــي خرد
عقل آن جــــويد كز آن سودي برد
 
تــــرك‌تاز و تن‌گـــــداز و بي‌حـــــيا

در بـــلا چون سنـــــــگ زير آسيا

 
سخت‌رويي كه ندارد هيـچ پشت
بهره‌جويي را درون خويش كشت
 
پاك مـــــــــــي‌بازد نباشد مزدجو
آنچنان كه پاك مي‌گيـــــــرد ز هو
 
مي‌دهد حق هستيش بي‌علتي
مي‌سپــــــــــارد باز بي‌علت فتي
 
كه فتــــــــــوت دادن بي علتست
پاك‌بازي خـــــــــــارج هر ملتست
 
زانك ملت فــــضل جويد يا خلاص
پاك بازاننــــــــــــــد قربانان خاص
 
ني خـــــــدا را امتحاني مي‌كنند
ني در ســــــود و زياني مي‌زنند
 

از  دفتر ششم  مثنوي