تا چه عالمهاست در سودای عـــقل تا چه با پهنــــــــــــاست این دریای عقل
صورت ما انـــــــــــــدرین بحر عـــذاب می‌دود چون کاســـــــــــــه‌ها بر روی آب
تا نشد پـــر بر سر دریا چو طــشــت              چونک پر شد طشت در وی غرق گشت
عقل پنـــــــهانست و ظــاهر عالمی صـــــــــــــــــــــورت ما موج یا از وی نمی
هر چه صورت می وسیلت سازدش زان وسیـــــــــــــــــــلت بحر دور اندازدش

 ----------------------------

نفس با نفس دگر چون یار شد                 عقل جزوی عاطل و بی‌کار شد

 ----------------------------

متهم نفس است نی عقل شریف                متهم حس است نه نور لطیف

 ----------------------------

نص وحی روح قدسی دان یقیـن           وان قــــیاس عقل جزوی تحت این
عقل از جان گشت با ادراک و فر روح او را کــــــــــــــی شود زیر نظر
لیک جان در عقـــــل تاثیری کند زان اثر آن عــــــــــــقل تدبـیری کند
نوح‌وار ار صــــــدقی زد در تو روح کو یم و کشـــــتی و کو طوفان نوح
عقـــــــــل اثر را روح پندارد ولیک نور خور از قرص خور دورست نیک

 ----------------------------