مثنوی معنوی با نيت تفسير قرآن سروده نشده است
|
قرآن حق است و آيتش پيدا نيست/ چگونگی بهرهگيری مولانا از آيات قرآنی/10 | ||||
|
گروه ادب: اگرچه بسياری از داستانهای قرآن مانند داستان حضرت يوسف(ع)، داستان خضر(ع) و موسی(ع) در مثنوی بيان شده و حتی بسياری از مفاهيم قرآنی مورد تفسير و تأويل قرار گرفته است اما نمیتوانيم مثنوی را تفسير قرآن بدانيم. «قدمعلی سرامی» استاد دانشگاه و نويسنده در گفتوگو با خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) با بيان اين مطلب گفت: مولانا انسان بزرگی است و به قرآن و مفاهيم اسلامی عشق ورزيده است اما تفسير قرآن بايد با آگاهی صورت گيرد و مثنوی معنوی با اين نيت نوشته نشده است.
وی دربارهی عشق مولانا به پيامبر(ص) اظهار كرد: مولانا به پيامبر اكرم(ص) عاشقانه ارادت میورزيده و پيامبر(ص) را به عنوان آئينهی تمامنمای حق تعالی معرفی كرده است. سرامی افزود: سلالهی بزرگ عرفای ايرانی بهويژه مولانا معتقدند برای شناخت خداوند بايد حضرت محمد(ص) را بشناسيم؛ چراكه خداوند عاشق پيامبر(ص) بوده و خلقت جهان به دليل وجود مبارك ايشان صورت گرفته است. وی با استناد به اين حديث قدسی «لولاك لماخلقتالافلاك» افزود: وجود پيامبر اكرم(ص) علت غائی آفرينش است و مولانا در اين بيت «به احمد تا احد يك ميم فرق است/ دو عالم در همين يك ميم غرق است» و در بسياری از اشعار خود ارادت خود را به پيامبر اكرم(ص) نشان داده است.
اين نويسنده مولانا را انسانشناسی بزرگ دانست و با اشاره به اين ابيات «در خلايق روحهای پاك هست/ روحهای تيرهی گلناك هست/ اين صدفها نيستند يك مرتبه/ در يكی در است و در ديگر شبح/ واجب است اظهار اين نيك و تباه/ همچنان اظهار گندمها زكاه/ بهر اظهار است اين خلق جهان/ تا نماند گنج حكمتها نهان» تصريح كرد: مولانا برای انسانها در هر مرتبه ای از كمال انسانی احترام قائل و معتقد است زشتی و زيبايی بايد در كنار هم حضور داشته باشند تا معنای حكمت خداوند به درستی معنا شود. وی در پايان ضمن تأكيد بر انديشههای مولانا در جهان امروز تصريح كرد: بايد با نگاهی نو و با استفاده از قالبهای ادبی و هنری، انديشههای عميق مولانا به زبان امروز بيان كنيم تا اين مفاهيم ارزشمند در بطن زندگی ما حضور داشته باشند و به پويايی برسند. |