از عـــــلی آموز اخــــــلاص عمـــل شیر حق را دان مــــطهر از دغــــــل
در غزا بر پهــــــــلوانی دست یافت زود شمــــــشیری بر آورد و شتافت
او خدو انداخت در روی عــــــــــلی افتخار هر نــــــبی و هر ولــــــــــــی
آن خدو زد بر رخـــی که روی ماه سجــــــــــده آرد پیش او در سجده‌گاه
در زمان انداخت شمــــشیر آن علی کرد او اندر غـــــــــــــــــزااش کاهلی
گشت حیران آن مبارز زین عمــــل وز نمودن عفـــــــو و رحمت بی‌محل
گفت بر من تیغ تیـــــــــــز افراشتی از چه افکـــــــــــــــندی مرا بگذاشتی
آن چه دیدی بهتـــــــر از پیکار من تا شدی تو ســـــــــست در اشکار من
آن چه دیدی که چنین خشمت نشست تا چنان برقی نمود و باز جـــــــــست

ای علی که جمله عقل و دیده‌ای شمه‌ای واگو از آنچ دیــــده‌ای
تیغ حلمت جان ما را چاک کــــرد آب علمت خـــاک ما را پاک کرد

گفت من تیـــغ از پی حق می‌زنــــــم       

بنده‌ی حقـــــــــــــم نه مامور تنم
شیر حقــــم نیستم شیر هـــــــــــــــوا فـــعل من بر دین من باشد گــــوا
ما رمــــــــــــیت اذ رمیتم در حراب من چو تیغم وان زننده آفــــــتاب
رخت خود را من ز ره بــــــر داشتم غیـــــــر حق را من عدم انگاشتم
سایــــــــه‌ای‌ام کدخــــــــــــداام آفتاب حاجـــــــبم من نیستم او را حجاب
من چو تیـــــــغم پر گهرهای وصال زنده گردانم نه کشته در قـــــــتال
خون نپوشد گوهـــــــــــــــر تیغ مرا باد از جــــــــــــا کی برد میغ مرا
که نیم کوهـــــم ز حلم و صبر و داد کـــــــــــوه را کی در رباید تند باد
آنک از بادی رود از جا خســــیست زانک باد ناموافق خود بســـــیست

تیغ حلمم گردن خشمم زدست خشم حق بر من چو رحمت آمدست